حقارت

آدمهای حقیر، انسانهای والا را دیوانه میپندارند. چرا که این انسانها سرشت نا معقولتری دارند و به سمت چیزهای استثنایی جذب میشوند. هیچ جذابیتی برای بسیاری از مردم ندارند (نیچه)
.................................................................................................................................................
چقدر حقیر بدوم، شرمندگی یا خجالت جوابگوی حقارتم نیست. وقتی فکر میکنم به روزهایی که پر از اشتباه بود، روزهایی که دیگران را با نگاهی از خود راندم و به نگاهی آزرده خاطر کردم و به نگاهی خود را تافتهای جدا بافته تصور کردم، نقطههایم سرگردان است نا کجا آباد میشوند. البته ممنونم از همه آنهاییکه چنین برخوردی با من داشتند، چراکه با برخورد و نگاه آنها احساس میکنم نصبت به ذرهای از رفتارم تنبیه شدهام! اما میدانم که کافی نیست. کاش میشد از همه آنها حلالیت بگیرم، کاش همه آنها مرا میبخشیدند. کاش هرکس که آزاری از سوی من دیده یا فکر میکند که اینگونه بوده است، مرا می بخشید.
نیچه، حقارت را به زیباترین شکل بیان کردهاست حقیقت این است که هر انسانی اگر خودش باشد، اندیشه، گفتار و رفتار نیکی داشته باشد، صداقت، معرفت و محبت داشته باشد انسان والایی است؛ حال در هر لباس، در هر شکل، در هر مکان به هر وضعیتی که باشد.
و من چقدر حقیرم ...