confession

گاهی وقت ها نوشتن، شبیه سخت ترین کار ممکن است...

گاهی وقت ها به اشتراک گذاشتن پوچی احساست،

شبیه اعترافی به ناکامی تمامی آرزوهایت است.

گاهی وقت ها زندگی چیزهای تازه ای برای عرضه کردن ندارد.

همین که روز ها به بدترین شکل ممکن به ضرر زندگیت می گذرند،

همین که همه چیز زندگیت آینه ی متقابل تنفر می شود،

همین که خودت هم خودت را نمی خواهی،

دلیل هایی کافی است که سکوت کنی...

که ننویسی... که یخ بزنی و تظاهر کنی همه چیز خوب است...

وقتی بودنت این طور دچار وارونگی می شود،

خودت هم کم کم با غریزی شدن کار هایت کنار می آیی

خودت هم از خودت انتظار نداری به آدم آرزوهایت شبیه باشی.

هر چه به هم ریختگی های روزهایت آزارت می دهد،

خودت هم حس می کنی سزاوار این آشوبی

هر چه بیشتر از این وضعیت تنفر پیدا کنی بیشتر بی اراده می شوی

گویی عادت می کنی به بد بودن، گویی تسلیم این طلسم می شوی...

♥♥♥ دختر و پسر ♥♥♥...