امید به زندگی

از زمانی که یادم میاد به رفتار و اندیشه و نحوه بروز احساس ادمهای اطرافم دقیق میشدم ومیشم.تو این چند سال اخیر تقریبا کمتر کسی رو دیدم که از ۱۰ سال بعد حرف بزنه یاحتی از دو سه سال بعد و آینده ای که تو اون سالها تصور کرده چیزی بیان کنه . شاید هر کسی نظری در این مورد داشته باشه ولی من بیشتر نظرم اینه که روند کلی سالهای اخیر و فضایی که توش زندگی میکنیم ما اهالی جامعه رو جوری آرام و بی سروصدا تغییر داده که حتی خودمون هم نفهمیدیم که چرا اینطوری شدیم؟

و چرا نشاطی تو جامعه و میون حتی عضوهای جوانترش نیست؟

چرا هیشکی طرحی برای آیندش نداره؟

چرا صبح که بیدار میشیم نمیگیم به به بازم زندگی؟

چرا لبخند هامون کمتر شده؟

چرا خیال هامون هر روز داره کمتر میشه؟

چرا تو خیابون هیشکی حواسش به زندگی نیست؟

چرا تو ماشین ها همه ساکت و غمگین نشستند؟

خیلی وقته دلم غصه دار غصه های همزادهای نجیبمه واقعا نجیب

♥♥♥ دختر و پسر ♥♥♥...