سلام ایران

شنبه:۱۸/۶/۹۱

ساعت:۵:۵ به وقت مالزی

باورم نمی شه.شنبه برا همیشه برمی گردم.بعد از ۵ سال .آدم وقتی دور می شه

تازه قدر یه چیزایی رو می دونه.

دلم خیلی تنگ شده بود.برا دوستام و آشناهایی که ازشون دور بودم

برا جاهایی مثل مشهد و جنوب و...

برا امامزاده ها و مکان های زیارتی...

برا حال و هوایی که ماه رمضان و محرم تو ایران هست.

ولی دیگه تموم شد دارم میام.

اولا فکر می کردم دل کندن از مالزی راحته.ولی خب...یه جورایی سخته.

اینجا دوستای خوب زیاد داشتم.دلم برا مدرسه و معلما و دوستام که هر کدوم از یه جای ایران

اومده بودن و من ممکنه که دیگه هیچ وقت نبینمشون تنگ می شه.

دلم برا شب های جمعه که ایرانی ها دعا کمیل برگزار می کردن و ماه رمضون افطاری می دادن

تنگ می شه.خیلی جمع با صفایی بود.هیچ جای دیگه ای این جمع با صفا وجود نداره.

حتی دلم برای رگبار بارونی که تقریبا می شه گفت هر روز می اومد تنگ می شه.

چون من دیگه مالزی بر نمی گردم.این ۵ سال هم خیلی سریع گذشت.

ولی خب به قول فامیل دور:آدم رفتنی باید بره و در بستنی رو هم باید بست.

بالاخره ما هم باید یه روز برمی گشتیم.

اما بازم باور کنید هیچ جا وطن خود آدم نمی شه.

به خاطر برگشتنم به ایران احتمالا نتونم تا مدتی مطلب بزارم.

"این سالها با همه خوبی ها و بدی هایش گذشت..."

خداحافظ مالزی

♥♥♥ دختر و پسر ♥♥♥...