جیرینگ...جیرینگ...

من آدمی هستم که نمیتوانم با یک نفر بجنگم ولی با چند نفر به راحتی میجنگم.انگار که با اضافه شدن نفرات دشمن ، نفر اول شمشیرش را نصف کرده و داده به بغل دستی اش.و اگر یک نفر دیگر هم اضافه شود ، شمشیر به جای دو قسمت مساوی ، به سه قسمت مساوی تقسیم میشود و من با یک حرکت با نیزه ی بلند و تیزم که آن را به تازگی از آهنگر محله خریده ام و هنوز برچسب مارکش را هم نکنده ام شمشیر های کوچولو و ناتوان آن ها را نقش زمین میکنم و اعتماد به نفسشان را سوراخ سوراخ

میدانید . . . منطقی هم هست ! اگر طرفم یک نفر باشد ، به خاطر عدم احساس امنیت تمام قوایش را جمع میکند و خطرناک میشود.ولی اگر چند نفر باشند ، اعتماد به نفس و قوای بغل دستیشان را از آن خود نیز میدانند و بازو هایشان شل میشود و لبخند تمسخر آمیز میزنند که کار را بدتر میکند و باعث میشود که طرف مقابل جری تر شود