<no title>

بچه که بودم ،آدم تنهایی بودم.هنوزم هستم.با وجود داشتن بیشتر از چهل پنجاه تا دوست صمیمی که باهاشون جیک تو جیکم .از همون بچگی ام با همه ی بچه های فامیل دوست بودم.دختر و پسر.کوچیک و بزرگ.مثلا توی یه مهمونیه بزرگ خونوداگی،شما ممکن بود من رو یه لحظه تو جمع دختر پسرای همسن و سال خودم ببینین،یه لحظه تو جمع دختر پسرای بیست و هف هش ساله،یه لحظه در حال آتاری بازی کردن با پسرای پونزده شونزده ساله!ولی همیشه یه نکته ی مشترک بین همه ی این اتفاقا بود.اونم این بود که یه دفعه همه به خودشون میومدن و میدیدن من نیستم.حالا من کجام؟مثله اگه مهمونی تو حیاط باغ برگزار شده،من توی هالم.یا مثلا روی پله ها تنها نشستم و دارم با گوشه ی دامن عروسکیم بازی میکنم.ساکت و بی حرف.تو خودمم و دارم فکر میکنم.قیافه یه دختر پنج شیش ساله در حال فکر کردن باید بامزه با شه نه؟ من همیشه تنها بودم.همیشه

____________________________________________________

____________________________________________________

____________________________________________________

شونزده سالم بود.پررو و زبون دراز بودم.تازه این این وب رو ساخته بودم.یه روز بابام اومد تو اتاقم.من رو در حال نوشتن دید.گفت چیکار میکنی بابا؟گفتم دارم وبمو آپ میکنم.گفت اهه؟مگه تو وب داری؟گفتم بعله!گفت تو که پول نخواستی از من.این سایت شرکت ما پولیه.گفتم باباجون بلاگفا رایگان به آدم فضا میده .یه سری تکون داد و گوشه های لبشو به نشونه ی تعجب داد پایین و گفت:آها!خب...چی مینویسی حالا؟

یه نگاه خیره بهش انداختم و گفتم:اگه میخواستم شما بدونی که میومدم براتون تو سر رسیدت مینوشتم.خصوصیه اینا.

زد زیر خنده و گفت:هی روزگار

.همون روز آدرس وبم رو به پدرم دادم

مطمئن بودم نمیخونه

______________________________________________________

______________________________________________________

_______________________________________________________

هیفده سالم بود.فیزیک داشتیم.هیچی نخونده بودم هیچی.اگه میخوندم نمره ی کاملو میگرفتم ولی تنبلی کردم.یه تنبلی همراه با لج.از بیست شدم چهارده.با لبخند برگه رو به مادرم نشون دادم و گفتم:شیره مریم.شیره دخترت!هیچی دخترتو از پا درنمیاره مامان.همه چیز زندگیه من دست خودمه.اگه میخواستم بیست میشدم .ولی تصمیم گرفتم،شدم چهارده.و با زم لبخند زدم

مامانم فقط نگاه کرد

فردا شبش مسموم شدم.تمام سعی م رو کردم که بالا نیارم.متنفر بودم از استفراغ.قرص ضد تهوع خوردم.آبلیمو خوردم.هی آب دهنمو قورت میدادم

.اون شب تا صبح چهار بار بالا اووردم

.انقدر بالا اووردم که دیگه مایع صفرامم قاطی استفراغم میدیدم

.دست خودم نبود

______________________________________________________

______________________________________________________

______________________________________________________

یازده سال با هم دوست بودیم.دوست جون جونی.معلما صدامون میکردن دوقلو ها.سری از هم سوا بودیم.خیلی هم بهش وابسته بودم.پدرمادرامونم دوس شده بودن سر همین دوستیه ما.دختر خوبی بود.بود!.وقتی که اون کارو کرد و باعث شد که من ازش متنفر بشم،فقط دو روز عصبانی بودم.ناراحت بودم.سومین روز بی تفاوت شدم.تو چشاش نگاه کردمو گفتم دیگه دلم نمیخواد ببینمت.بهش گفتم ازت بدم میاد.وقتی اون حرفا میزدم خالی بودم.خالیه خالی.انعکاس صدامو تو خودم میشنیدم.فقط یه چیز تو وجودم بود.همه ی خاطراتی که با هم داشتیم.من روزای بچگیم رو باهاش شریک شده بودم.از همه ی وجودم فقط چشمام خالی نبود.همه ی اون خاطرات جلوی چشمم زنده شده بودن.ولی هیچ حسی بهشون نداشتم.بی تفاوتی داریم تا بی تفاوتی.بی تفاوتی من از روی آسودگی نبود.

کسی که دست و پا و دهنش رو بستن،بعد از چند دیقه تقلا،آروم میگیره.فقط نگاه میکنه

_________________________________________________________

__________________________________________________________

__________________________________________________________

بچه که بودم،به دستای دوست بابام خیره میشدم که چجوری انگشتش رو از دستش جدا میکرد و دوباره میذاشت سر جاش.و وقتی این کارو میکرد من چشمام از تعجب گرد میشد و دهنم باز میموند و اون یارو میزد زیر خنده.پشت بندش بابام میخندید و میگفت :محسن باز تو این دختر طفل معصوم منو رنگ کردی؟و من با همون چشای گرد و دهن باز به بابام نگاه میکردم و میگفتم :به خدا انگشت عمو محسن کنده شد.ولی خون نیومد

و دوتایی میزدن زیر خنده

ساده بودم

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

یه روز همه چیز درست میشه.یه روز آدمها همون جوری هستن که نشون میدن

_________________________________________________________

_________________________________________________________

_________________________________________________________

میدونم که نهایت بی معرفتیه.میدونم خیلی مسخره س .میدونم دلتون میخواد که بهم فحش بدید.ولی ادامه دادن اشتباس.فایده ای هم نداره.هی من بیام پست غصه دار بذارم،هی شما بگید مریم چته؟منم بگم هیچی.ولش کن!نمیشه که :)میخوام ارتباطم رو با دنیای مجازی قطع کنم.نه به خاطر درس.نه بخاطر آزار هایی که دیدم.به خاطر اینکه میخوام یه چیزایی تغییر کنه

شاید یه روز برگشتم.شاید باز هم منو یادتون اومد

سعیتون رو بکنید که منو یادتون نره.ولی اگه یادتون رفت ،رفته دیگه :)

دوستتون دارم

از من و ما که گذشت ، ولی به بچه هامون یاد بدیم که احمق نباشن.یاد بدیم که ریاضی بیشتر از شعر به دردشون میخوره

کسایی که آزارم دادن رو حلال میکنم.از کسانی آزارشون دادم میخوام که منو حلالم کنن

شاید یه روز اومدم و گفتم که چ مرگم بود

من تا الان دوبار تو زندگیم از چیزایی که برام مهم بودن دل کندم.این بار سومه.بازی...شد

منو ببخشید.خواهش میکنم