حالتها - هنري لانگفلو

آه، ای کاش نغمهای بر من سروده میشد
از دل طبیعت یا از دل آدمی
که فرزند طبیعت باشد، نه زائیدهی تصنع،
نغمهای تازه چون صبح، شور چون نمک دریا،

آنقدر تلخ که بتواند
دوای این طبع کاهل باشد،
و خون حیات را در رگهای من بهحرکت آورد،
بدینگونه شفا آورد و در این خمود و سستی جانکاه مرا دستگیر شود!

افسوس! نَفَس نغمه بهندرت بر ما میوزد
چون بادی است که میوزد، به ارادهی خود،
نه به ارادهی ما و دیری نمیپاید،

ما آوای او را میشنویم، لیکن هیچکس نمیداند
که اینچنین ناگهانی و تند و نیرومند از کجا میآید،
یا در سیْر خودسرانهی خویش به کجا میرود.

♥♥♥ دختر و پسر ♥♥♥...